Διονύσιος Σολωμός
Ο Διονύσιος Σολωμός χαρακτηρίστηκε ως Εθνικός Ποιητής γιατί συνέθεσε τον Εθνικό Ύμον της Ελλάδας. Επίσης ήταν ο ποιητής που καλλιέργησε τη λαϊκή και δημώδη γλώσσα σε μία περίοδο που δεν υπήρχε κάποια διαμορφωμένη νεοελληνική λογοτεχνική παράδοση, μπολιάζοντας την ελληνική γλώσσα με την ευρωπαϊκή λογοτεχνική παράδοση.
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1798. Παρόλο που ήταν παιδί εκτός γάμου, ο πατέρας του, Νικόλαος Σολωμός, τον αναγνώρισε, φρόντισε για τη μόρφωσή του και του κληροδότησε, εκτός από τον τίτλο ευγενείας του, κι ένα μέρος της περιουσίας του. Το 1808, μετά τον θάνατο του πατέρα του και σε ηλικία 10 ετών, μεταβαίνει με τη συνοδεία του Ιταλού οικοδιδάσκαλου Σάντο Ρόσι στην Ιταλία για να εκπαιδευτεί εκεί, όπως ήταν η συνήθεια της εποχής. Τελειώνει το Λύκειο στην Κρεμόνα και στη συνέχεια εγγράφεται στη Νομική Σχολή της Παβίας από όπου αποφοιτά το 1818.
Δεν ασχολείται ωστόσο με το επάγγελμα του νομικού. Η ποίηση είναι αυτή που τον μαγεύει. Παρακολουθεί συστηματικά ακαδημίες ποίησης, συμμετέχει σε βραδιές ποιητικού αυτοσχεδιασμού, γνωρίζει σημαντικούς Ιταλούς ποιητές και ξεκινά να γράφει τα πρώτα ποιήματά του που έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι η ιταλική, η οποία στην ουσία έχει γίνει η μητρική του γλώσσα.
Σε ηλικία 20 ετών επιστρέφει στον γενέθλιο τόπο του, που βρίσκεται ακόμη υπό ιταλική κατοχή. Συνεχίζει την ενασχόλησή του με την ποίηση και βρίσκεται πάλι ανάμεσα σε ομότεχνούς του στις βραδιές ποιητικών αυτοσχεδιασμών. Η συλλογή Rime Improvvisate που εκδίδεται αποτελείται στην ουσία από αυτοσχέδια σονέτα που συνέθεσε ο Σολωμός κατά τη διάρκεια αυτών των αγώνων. Σύντομα αναγνωρίζει την ανάγκη του να διδαχθεί τα ελληνικά και τις ελληνικές παραδοσιακές ποιητικές φόρμες. Θέλει να είναι πια αυτή η γλώσσα με την οποία θα εκφράζεται μέσω της ποίησής του. Η οικονομία, η ακρίβεια και η σαφήνεια είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο του. Πειραματίζεται σε διάφορες αξιόλογες ποιητικές συνθέσεις που τον κάνουν ευρύτερα γνωστό.
Το γενικότερο κλίμα που επικρατεί με το ξέσπασμα της Επανάστασης του ‘21 δεν τον αφήνει ανεπηρέαστο. Το 1823 γράφει το εκτενέστερο ως τότε ποίημά του με τίτλο Ύμνος εις την Ελευθερία, το οποίο θα τον καταστήσει εθνικό μας ποιητή αλλά και θα τον κάνει γνωστό στην Ευρώπη. Το ποίημα τυγχάνει μεγάλης αναγνώρισης και μεταφράζεται στα γαλλικά, τα αγγλικά και τα ιταλικά, καθώς δεν αφορά μόνο τους Έλληνες αλλά και τους Ευρωπαίους. Απόσπασμα από το ποίημα καθιερώθηκε ως ο Εθνικός Ύμνος της χώρας μας. Την ίδια περίοδο συνθέτει τα ποιήματα Η καταστροφή των Ψαρών, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Εις τον θάνατο του Λόρδου Μπάιρον κ.ά.
Το 1828 εγκαταλείπει τη Ζάκυνθο και εγκαθίσταται στην Κέρκυρα, όπου θα ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του. Η ποίησή του αλλάζει μορφή και γίνεται περισσότερο φιλοσοφική. Μακροσκελείς συνθέσεις εκείνης της περιόδου αποτελούν η σάτιρα Γυναίκα της Ζάκυνθος, Σύνθεμα του 1833-1834, Ο Κρητικός και Ο Πορφύρας. Περιστασιακά ασχολείται και με μικρότερα λυρικά ποιήματα.
Έφυγε από τη ζωή τον Φεβρουάριο του 1857 από εγκεφαλική συμφόρηση.
