Μανώλης Γλέζος
Ο Μανώλης Γλέζος ήταν πολιτικός, συγγραφέας και ακτιβιστής, που απέκτησε παγκόσμια φήμη από την υποστολή της ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη. Χαρακτηρίστηκε ήρωας της αντίστασης και έζησε μια ζωή γεμάτη αγώνες αλλά και καταδίκες λόγω των πολιτικών του φρονημάτων.
Γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Απείρανθο της Νάξου, όπου πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Το 1935 μετακομίζει στην Αθήνα με τους γονείς του. Εισάγεται στην ΑΣΟΕ το 1940, όταν ξεσπάει ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος στην Ελλάδα. Την περίοδο της γερμανικής Κατοχής εντάσσεται σε οργανώσεις νέων (ΕΑΜ, ΕΠΟΝ, ΟΚΝΕ) και αγωνίζεται κατά των κατακτητών. Στις 30 Μαΐου του 1941 κατεβάζει τη ναζιστική σημαία από τον βράχο της Ακρόπολης μαζί με τον Λάκη Σάντα. Η πράξη τους αυτή θεωρείται η πρώτη πράξη αντίστασης και θα του χαρίσει τον χαρακτηρισμό «ο πρώτος παρτιζάνος της Ευρώπης» από τον Ντε Γκολ. Έναν χρόνο αργότερα συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και βασανίζεται στις φυλακές Αβέρωφ. Παθαίνει βαριάς μορφής φυματίωση και τον αφήνουν ελεύθερο. Συλλαμβάνεται άλλες δύο φορές κατά τη διάρκεια της Κατοχής, μία από τους Ιταλούς και ακόμη μία από τους συνεργάτες των κατακτητών, και παραμένει στη φυλακή για τρεις και επτά μήνες αντίστοιχα. Όταν ξεσπά ο Εμφύλιος Πόλεμος συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο δύο φορές. Η ποινή του ακυρώνεται και μετατρέπεται σε ισόβια κάθειρξη χάρη στη μεσολάβηση προσωπικοτήτων όπως ο Ντε Γκολ, ο Σαρτρ και ο Καμύ. Περνά πολλά χρόνια στη φυλακή και στην εξορία.
Τον Σεπτέμβρη του 1951, ενώ βρίσκεται στη φυλακή, εκλέγεται βουλευτής Αθηνών της ΕΔΑ. Αγωνίζεται υπέρ της απελευθέρωσης των εκλεγμένων βουλευτών της ΕΔΑ που βρίσκονται στη φυλακή ή στην εξορία, κάνοντας απεργία πείνας. Το μεγαλύτερο διάστημα που περνά στη φυλακή είναι όταν συλλαμβάνεται από το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου. Μέχρι την απελευθέρωση του το 1971 από την γενική αμνηστία του Παπαδόπουλου ζει σε φυλακές και στην εξορία.
Η Μεταπολίτευση τον βρίσκει στην ΕΔΑ, η οποία συνεργαζόταν με το ΠΑΣΟΚ. Εκλέγεται δύο φορές βουλευτής, το 1981 και το 1985. Το 2002 ιδρύει το κίνημα «Ενεργοί πολίτες», και στη συνέχεια πολιτεύεται με τον ΣΥΡΙΖΑ και το 2012 εκλέγεται βουλευτής Επικρατείας. Το 2014 κερδίζει μια έδρα στην Ευρωβουλή με το ίδιο κόμμα και ασχολείται με το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Το δημοψήφισμα του 2015 -και αυτά που ακολούθησαν- τον κάνει να αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και προσχωρεί στους κόλπους της ΛΑΕ.
Οι μάχες που έδωσε όμως για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν περιορίστηκαν στα έδρανα της βουλής. Μάχιμος, δυναμικός και θαρραλέος κατεβαίνει σε πορείες για να διεκδικήσει το δίκιο του λαού.
Η πολιτική ήταν το πρώτο του πάθος και το δεύτερο η συγγραφή. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως αρχισυντάκτης και αρθρογράφος στον Ριζοσπάστη κι έπειτα στην Αυγή. Τον Αύγουστο του 1958 τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Δημοσιογραφίας. Έγραψε πολλά βιβλία που αναφέρονται στην πολιτική, τη λογοτεχνία, την ποίηση, την ιστορία και τη γλωσσολογία. Διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Βιβλιοθηκών και από αυτή τη θέση προώθησε τη δημιουργία δημόσιων βιβλιοθηκών σε απομακρυσμένες περιοχές.
Έφυγε από τη ζωή στις 30 Μαρτίου του 2020, αφήνοντας πίσω του την ανάμνηση ενός καθάριου και ακέραιου ανθρώπου.
