Η Σελήνη στην ελληνική μυθολογία
Στη λατρεία των αρχαίων Ελλήνων, εκτός από το γνωστό σε όλους Δωδεκάθεο, είχαν και πλήθος άλλων μικρότερων θεοτήτων που ήταν όμως εξίσου σημαντικές για εκείνους. Καθώς τους έλειπε η επαρκής επιστημονική γνώση θεοποιούσαν όπως είναι γνωστό κάθε τι που δεν μπορούσαν με τη λογική να το ερμηνεύσουν. Έτσι συνέβη και με τα ουράνια σώματα. Κι όπως θεοποίησαν τον ήλιο έτσι θεοποίησαν και τη σελήνη.
Η Σελήνη ήταν κόρη του Τιτάνα Υπερίωνα και της Τιτανίδας Θείας, ανήκε δηλαδή στο γένος των Τιτανίδων. Οφείλει το όνομά της στην αρχαία ελληνική λέξη σέλας που σημαίνει φως. Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν ότι η Σελήνη είναι ετερόφωτη, κι έτσι οι μύθοι τους παρουσιάζουν τον θεό Ήλιο ως αδερφό της που τη φωτίζει λόγω της μεγάλης αδελφικής του αγάπης. Βέβαια υπάρχει και μύθος που παρουσιάζει τον Ήλιο ως σύζυγό της που της χαρίζει το φως του. Το άρμα της αποτελούνταν από 2 άλογα ή δύο ταύρους που από τη μία πλευρά ήταν λευκά και από την άλλη, που δεν έπεφτε το φως του Ήλιου, μαύρα. Έλεγαν μάλιστα ότι τις νύχτες κατέβαινε και λουζόταν στον Ωκεανό, γι’ αυτό ήταν τόσο όμορφη και λαμπερή.
Νόμιμος σύζυγός της ήταν ο Αέρας και κόρη τους ήταν η Δρόσο. Όμως η Σελήνη -όπως κι όλοι οι θεοί των αρχαίων Ελλήνων που όφειλαν να έχουν τις ίδιες αδυναμίες και τα ίδια πάθη με τους ανθρώπους στη φαντασία τους- είχε διάφορες ερωτικές περιπέτειες. Μια από αυτές ήταν με τον θεό Πάνα. Η επικρατέστερη εκδοχή λέει ότι η Σελήνη κατέβαινε στη γη και της άρεσε πολύ να παίζει με τα πρόβατα του Πάνα. Τότε εκείνος της εξαπάτησε ως εξής: φόρεσε την προβιά ενός κριαριού κι όταν εκείνη το πλησίασε για να παίξει μαζί του εκείνος ενώθηκε μαζί της. Για πολλούς ανθρωπολόγους και λαογράφους αυτός ο μύθος συμβολίζει την παύση της λατρείας των θηλυκών θεοτήτων ως πρωταρχικές και την επικράτηση των αρσενικών θεοτήτων.
Όμως τη θεότητα της Σελήνης τη συνοδεύει και μια τρυφερή ιστορία αγάπης. Η θεότητα ερωτεύτηκε τον θνητό βοσκό Ενδυμίωνα ένα βράδυ που τον είδε να κοιμάται στο όρος Λάτμον. Κάθε βράδυ κατέβαινε και τον έβλεπε να κοιμάται ώσπου ενώθηκε μαζί του και από την ένωσή τους απέκτησε 50 παιδιά, όσοι και οι μήνες που υπολόγιζαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι μεσολαβούσαν ανάμεσα σε δύο Ολυμπιάδες. Επειδή ο Ενδυμίωνας ήταν θνητός και θα γερνούσε και κάποια στιγμή θα έφευγε από τη ζωή, η Σελήνη παρακάλεσε τον Δία να τον βυθίσει σε αιώνιο ύπνο για να τον έχει για πάντα κοντά της.
Η Σελήνη επίσης θεωρούνταν θεότητα της μαγείας και η λατρεία της είχε επιβιώσει ακόμη και στους Χριστιανικούς χρόνους. Γυναίκες από χωριά της Θεσσαλίας υποστήριζαν ότι μπορούσαν να κατεβάσουν τη σελήνη από τον ουρανό για να τις βοηθήσει στα μάγια τους. Πολλές μαγικές δοξασίες από την ελληνική παράδοση λέγεται ότι πρέπει να εφαρμοστούν νύχτα με πανσέληνο για να είναι αποτελεσματικές.
