Λέλα Καραγιάννη
Η Λέλα Καραγιάννη υπήρξε μια από τις πιο μάχιμες αγωνίστριες της Αντίστασης κατά των Γερμανών. Ίδρυσε την αντιστασιακή οργάνωση Μπουμπουλίνα και παρείχε πολύτιμη βοήθεια στους Συμμάχους.
Γεννήθηκε στη Λίμνη Ευβοίας τον Ιούνιο του 1898. Πατέρας της ήταν ο Αθανάσιος Μηνόπουλος και μητέρα της η Σοφία Μπούμπουλη, που καταγόταν από την ένδοξη οικογένεια που ανέθρεψε την Μπουμπουλίνα.
Το 1916 παντρεύεται τον φαρμακοποιό Νικόλαο Καραγιάννη, μετακομίζει μαζί του στην Αθήνα και αποκτούν εφτά παιδιά. Το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου βρίσκει τη Λέλα στο σπίτι της, στο κέντρο της Αθήνας, αφοσιωμένη στην ανατροφή των παιδιών της. Είναι όμως τόσο μεγάλη η αγάπη της για την πατρίδα που -παρόλο που αναγνωρίζει τους κινδύνους για την ίδια και την οικογένειά της- αποφασίζει να παρέχει βοήθεια στους εγκλωβισμένους στρατιώτες των Συμμάχων, οι οποίοι βρίσκονται, στην Αθήνα και να τους φυγαδεύει στη Μέση Ανατολή με το δικό της καΐκι.
Αρχικά οι κινήσεις της γίνονται πρόχειρα και όποτε παραστεί ανάγκη, με τη βοήθεια του άντρα της, των πέντε μεγαλύτερων παιδιών της και κάποιων στενών της φίλων. Στη συνέχεια όμως δημιουργείται μια οργανωμένη αντιστασιακή ομάδα με την ονομασία Μπουμπουλίνα. Στους κόλπους της προσχωρούν πολλά άτομα που θέλουν να υπηρετήσουν την πατρίδα, και η οργάνωση φτάνει να αριθμεί περίπου τα 100 μέλη.
Η πρώτη της σύλληψη έρχεται τον Οκτώβριο του 1941. Ταυτόχρονα συλλαμβάνουν και τον άντρα της. Παραμένουν στις φυλακές Αβέρωφ εκείνη για εφτά μήνες και ο σύζυγός της για δύο και απελευθερώνονται ελλείψει στοιχείων. Μετά την αποφυλάκισή της ο αγώνας της εντείνεται και επεκτείνεται και σε άλλους τομείς. Οργανώνει δολιοφθορές του γερμανικού στρατού, τοποθετεί άτομα σε καίριες θέσεις για να κάνουν κατασκοπεία, μεταφέρει πληροφορίες στους Συμμάχους, τροφοδοτεί τις αντιστασιακές οργανώσεις της υπαίθρου με πολεμοφόδια και φαρμακευτικό υλικό από τη φαρμακαποθήκη του άντρα της. Με αρχηγείο το σπίτι της εργάζεται ακούραστα για τον αντιστασιακό αγώνα.
Όμως τον Ιούλιο του 1944 συλλαμβάνεται από τα Ες-Ες κατόπιν προδοσίας. Οδηγείται στην οδό Μερλίν και βασανίζεται αλύπητα. Τα παιδιά της συλλαμβάνονται κι εκείνα και βασανίζονται. Κανένας τους όμως δε λυγίζει, γιατί πάνω από την οικογένειά τους έχουν βάλει την πατρίδα τους. Η Λέλα, με μεγάλο θάρρος, εμψυχώνει ακόμη και την ύστατη στιγμή τις συγκρατούμενές της. Εκτελέστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1944 στο Άλσος Δαφνίου.
Μερικά χρόνια μετά τον θάνατό της -το 1947- η Ακαδημία Αθηνών της απένειμε το βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας. Το σπίτι όπου έζησε και στέγασε την οργάνωσή της σήμερα είναι Κέντρο Δημιουργικής απασχόλησης για παιδιά Δημοτικού, που υποστηρίζεται από τον Δήμο Αθηναίων και την «Αποστολή», παρέχοντας εκπαίδευση σε παιδιά ευάλωτων οικογενειών.
