Δημήτρης Παπαϊωάννου
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι σκηνοθέτης, χορογράφος, χορευτής, ζωγράφος και σκηνογράφος. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό όταν του ανατέθηκε η σκηνοθεσία των τελετών έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Από νωρίς αρχίζει να ζωγραφίζει και να δημιουργεί τα δικά του κόμικ, τα οποία διανέμει στους συμμαθητές του σε φωτοτυπημένα βιβλιαράκια. Το πάθος του για τη ζωγραφική τον οδηγεί σε ηλικία 16 ετών στο κατώφλι του Τσαρούχη. Εκείνος, αφού βλέπει το έργο του Παπαϊωάννου, τον δέχεται ως μαθητή του. Η μαθητεία του δίπλα στον Τσαρούχη τον γεμίζει πολύτιμες γνώσεις και τον βοηθά τον αμέσως επόμενο χρόνο να διεκδικήσει μια θέση στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών όπου και έγινε δεκτός.
Σύντομα όμως αντιλαμβάνεται ότι η ζωγραφική δεν θα είναι για πάντα πρώτη στο μονοπάτι της ζωής του. Γοητεύεται από το θέατρο και γεννιέται μέσα του η ιδέα ότι μπορεί να ζωγραφίζει επί σκηνής σκηνοθετώντας τις δικές του παραστάσεις. Έτσι, το 1982, αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα σύγχρονου χορού στη σχολή της Μαίρης Τσούτη και στη συνέχεια στη Νέα Υόρκη όπου μαθαίνει και επηρεάζεται βαθύτατα από τον εξπρεσιονιστικό γιαπωνέζικο χορό Butoh.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ιδρύει την Ομάδα Εδάφους το 1986, με την οποία ξεκινά να κάνει τις πρώτες σκηνικές του παραγωγές. Η ανανεωμένη και εναλλακτική ματιά της ομάδας, με τις πρωτοποριακές περφόρμανς και τις παραστάσεις πειραματικού χορού, κερδίζει μια ολοένα αυξανόμενη μερίδα αφοσιωμένων θεατών. Σταθμός στην πορεία της η παράσταση Μήδεια το 1993, που ουσιαστικά άνοιξε τις πόρτες μεγάλων θεάτρων για την ομάδα. Η Μήδεια τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο χορού «Καλύτερης Χορογραφίας». Η Ομάδα Εδάφους διαλύθηκε το 2002 για να δώσει τη θέση της σε ακόμη σημαντικότερα έργα για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου.
Το 2004 καλείται να σκηνοθετήσει τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Οι τελετές εντυπωσιάζουν το κοινό αλλά και τον Τύπο, που δεν σταματά να γράφει διθυραμβικά σχόλια. Ο Παπαϊωάννου γίνεται πια γνωστός και στο εξωτερικό. Του απονέμεται επίσης ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Το 2006 εμφανίζεται πάλι στο θέατρο με την παραγωγή 2. Οι μεγάλοι αριθμοί εισιτηρίων φανερώνουν την ένθερμη ανταπόκριση του κοινού στον πλέον διάσημο Παπαϊωάννου. Η συνέχεια έρχεται το 2009 με δύο μεγάλα θεατρικά πειράματα το Πουθενά και το Μέσα. Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί την Πρώτη Ύλη και το Still life, που περιοδεύουν σε Ευρώπη και Αμερική.
Το 2017 δημιουργείται η πρώτη διεθνής παραγωγή με τίτλο Μεγάλος Δαμαστής. Περιοδεύει πάνω από δυόμιση χρόνια σε όλο τον κόσμο, με παραπάνω από 90.000 θεατές. Το εγχείρημα αυτό τιμήθηκε με το Europe Theatre Prize στη Ρώμη το 2017. Επόμενα έργα του Since she (2018), INK (2020) και Transverse orientation (2021).
Οι παραγωγές του Παπαϊωάννου είναι πολύπλευρες και πολυσχιδείς όπως άλλωστε και η προσωπικότητά του. Καλύπτουν ένα τεράστιο φάσμα θεμάτων και έχουν παρουσιαστεί σε χώρους όπως το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, μεγάλα ευρωπαϊκά θέατρα, στάδια ολυμπιακών διαστάσεων αλλά και εγκαταλελειμμένα κτήρια στο κέντρο της Αθήνας.
