Γεώργιος Ιακωβίδης
Ο Γεώργιος Ιακωβίδης ήταν σπουδαίος ζωγράφος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου. Πήρε μέρος σε πληθώρα εκθέσεων σε όλη την Ευρώπη και τιμήθηκε με εξέχουσες τιμητικές διακρίσεις για το του έργο του.
Γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1853 στα Χύδηρα της Λέσβου. Το ταλέντο του φαίνεται από μικρή ηλικία όμως η οικογένειά του δεν μπορεί να υποστηρίξει σπουδές στην Αθήνα. Τα πράγματα αλλάζουν όταν γνωρίζει τον Μιχαήλ Χατζηλουκά, εύπορο ξυλέμπορο και αργότερα πεθερό του, που εντυπωσιάζεται από το ταλέντο του και υπόσχεται να του χρηματοδοτήσει τη μετάβαση στην Αθήνα καθώς και το σύνολο των σπουδών του εκεί. Το 1870 εγγράφεται στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ένας από τους δασκάλους του είναι ο Νικηφόρος Λύτρας. Παράλληλα μαθαίνει γερμανικά και γαλλικά γιατί σκοπός του είναι να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό.
Το 1877 αποφοιτά από τη Σχολή Καλών Τεχνών με άριστα και εγγράφεται στη Βαυαρική Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών του Μονάχου, μετά τη νίκη του σε διαγωνισμό που είχε προκηρύξει η σχολή. Κατά την παραμονή του στο Μόναχο μαθητεύει δίπλα σε σπουδαίους δασκάλους και παίρνει μέρος στην παγκόσμια Έκθεση Παρισίου και στην ετήσια Έκθεση του Μονάχου. Για πρώτη φορά εκθέτει τα έργα του Βοσκόπουλο, Ανθοδέσμη, Προσωπογραφία μαθητή, Τα πρώτα βήματα και Μητρική στοργή. Το έργο του Ευχάριστη Ανάγνωση τιμάται με χάλκινο βραβείο και η Προσωπογραφία Κόρης με Β’ χρυσό βραβείο.
Το 1900, μετά τον θάνατο της πολυαγαπημένης του συζύγου, αποδέχεται την πρόσκληση του ελληνικού κράτους για την ανάληψη καθηκόντων γενικού διευθυντή στην Εθνική Πινακοθήκη και επιστρέφει μόνιμα πια στην Ελλάδα. Την ίδια χρονιά αποσπά το Χρυσό μετάλλιο για το έργο του Παιδική Συναυλία, στην παγκόσμια Έκθεση Παρισίου. Τέσσερα χρόνια αργότερα διορίζεται στην έδρα της ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών, θέση την οποία θα διατηρήσει μέχρι το 1930. Στο μεσοδιάστημα αποσπά το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών (1914) και εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών (1926).
Έφυγε αιφνίδια από τη ζωή στις 13 Δεκεμβρίου του 1932, αφού υπέστην εγκεφαλικό επεισόδιο. Θεωρείται κατεξοχήν ακαδημαϊκός και αστικός ζωγράφος και πολλές φορές οι πολέμιοί του τον κατηγορούσαν γι’ αυτό. Όμως σκοπός του Ιακωβίδη δεν ήταν να απεικονίσει ρεαλιστικά τη σύγχρονή του κοινωνική πραγματικότητα, καθώς ζωγράφιζε κυρίως κατά παραγγελία για τους αστούς της εποχής. Ωστόσο τα έργα του, και κυρίως αυτά που είχαν παιδιά για πρωταγωνιστές, καταγράφουν με μεγάλη δεξιοτεχνία τις εκφράσεις ακόμη και τις ψυχολογικές διακυμάνσεις των πρωταγωνιστών. Ασχολήθηκε με πορτρέτα, νεκρές φύσεις, την ηθογραφία και την παιδική ζωή.
