Παναγιώτης Κανελλόπουλος
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ήταν μια σημαντική προσωπικότητα του πολιτικού και πνευματικού κόσμου της χώρας μας. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Ελλάδας κατά την περίοδο της Δικτατορίας. Το συγγραφικό του έργο αποτελεί σπουδαία παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1902 στην Πάτρα. Γονείς του ήταν ο Κανέλλος Κανελλόπουλος και η αδελφή του πρωθυπουργού Δημήτρη Γούναρη, Αμαλία. Σε ηλικία 17 ετών ξεκινάει τις σπουδές του στη Νομική σχολή Αθηνών. Οι σπουδές του διαρκούν μόλις έναν χρόνο, γιατί εγγράφεται στη Νομική σχολή της Χαϊδελβέργης κι έπειτα στη Φιλοσοφική σχολή του Μονάχου (1923). Με την επιστροφή του στην Ελλάδα γίνεται μέλος της «Εταιρείας Κοινωνικών Επιστημών», όπου δημοσιεύει κοινωνιολογικές μελέτες. Το 1926 ξεκινά να εργάζεται ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, θέση που θα εγκαταλείψει δύο χρόνια αργότερα για να διοριστεί υφηγητής κι έπειτα καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1935 είναι σημαντική χρονιά για τον ίδιο καθώς παντρεύεται τη Θεανώ Πουλικάκου και απομακρύνεται από το Πανεπιστήμιο λόγω δύο αντιβασιλικών άρθρων που δημοσιεύει στην εφημερίδα Ακρόπολις. Έναν χρόνο αργότερα σχηματίζει δικό του κόμμα -Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα- με το οποίο κατεβαίνει στις εκλογές αλλά δεν καταφέρνει να εκλεγεί.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά συλλαμβάνεται και εξορίζεται στη Θάσο, την Κύθνο και την Κάρυστο, ωστόσο αφήνεται ελεύθερος για να πολεμήσει εθελοντικά στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο. Στη γερμανική Κατοχή ιδρύει την ΠΕΑΝ και εκδίδει τον πρώτο τόμο του μεγάλου έργου του Ιστορία του Ευρωπαϊκού πνεύματος. Για την αντιστασιακή του δράση διώκεται και καταφεύγει με καΐκι στο Κάιρο όπου και γίνεται αντιπρόεδρος της εξόριστης κυβέρνησης Τσουδερού (1942).
Το 1944 προσχωρεί στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και διατελεί υπουργός ναυτιλίας, παιδείας και οικονομικών. Μεταπολεμικά και μέχρι το 1967 καταλαμβάνει υπουργικές και βουλευτικές θέσεις με τις διαδοχικές κυβερνήσεις. Το 1961 ως εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης υπογράφει συμφωνία ένταξης της χώρας μας στη ΕΟΚ. Δύο χρόνια αργότερα ο Καραμανλής του παραχωρεί την ηγεσία της ΕΡΕ με την οποία κερδίζει τις εκλογές τον Απρίλιο του 1967 χωρίς όμως να μπορεί να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης. Τη θητεία του διακόπτει η επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, της οποίας υπήρξε σφοδρός πολέμιος. Στις εκλογές του 1977 και 1981 εκλέγεται βουλευτής Επικρατείας συνεργαζόμενος με τη Νέα Δημοκρατία.
Άφησε πίσω του πλούσιο πνευματικό έργο που αποτελείται από 200 βιβλία κοινωνιολογίας, φιλοσοφίας και λογοτεχνίας. Για το συγγραφικό του έργο τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών και το μετάλλιο Γκαίτε. Πέθανε τον Σεπτέμβριο του 1987 στο σπίτι του στην Αθήνα.
